بانو فخری نیکزاد از آن صداهایی بود که شعر را از قالب خوانش بیرون می‌آورد و به شأن خویش بازمی‌گرداند. او چون گوینده‌ای پرورش‌یافته در مکتب رادیو، هر شعر را با فهم وزن، معنا و وقار کلمه ادا می‌کرد؛ نه برای نمایش، بلکه برای امانت‌داری.
در برنامه‌ی ماندگار گلها، بیش از نود و هشت بار، شعر از حنجره‌ی او عبور کرد و به جان مخاطب نشست. صدایش نه تحمیل احساس بود و نه اغراقِ اجرا؛ تعادلی کمیاب میان دانایی، سکوت و احترام به متن. او می‌دانست کجا مکث کند، کجا عبور دهد، و کجا بگذارد معنا خود سخن بگوید.
فخری نیکزاد از آن هنرمندانی است که با رفتنشان، صدا خاموش نمی‌شود؛ به حافظه‌ی فرهنگی یک ملت منتقل می‌شود. هر شعری که با فهم خوانده شود، هر واژه‌ای که با وقار ادا گردد، ردّی از آن صدا را با خود دارد؛ صدایی که زیبایی را نه می‌ساخت، بلکه یادآوری می‌کرد.